|










| |

.JPG)
|
|

Breda, maart 2009
Oud Breda
“Grote
Toren 500”.
De
Toren van Breda bestaat in 2009 500 jaar.
De
Compagnie heeft , als goede buur, een prachtige handgemaakte sigaar
laten vervaardigen in een gelimiteerde oplage van 100 kistjes.
In
1955 is De Compagnie verhuisd van de Karrestraat naar de Torenstraat en
mag zich sindsdien koesteren onder de Toren. De familie Bodar werkt en
woont met de klanken van de klokken als dagelijkse achtergrond.
Grote Toren 500
De
sigaar is een model dat in 1925 gemaakt werd in de sigarenfabriek van de
gebroeders Bodar. De Compagnie heeft eenmalig in de oude oorspronkelijke
sigarenvormen opnieuw sigaren laten maken door vakkundige sigarenmakers.
Een fors corona model van een flinke dikte, om de sigaar mild te laten
smaken met een mooi karakter.
De
sigaren zijn met de hand gemaakt en dienen te worden geknipt voor het
roken.
Dekblad : Sumatra zandblad
Omblad: Java Besuki
Binnengoed:
Brasil Mata Fina, Havana Remedios, Indonesië Java
Verpakt in kisten van 10 sigaren
Eenmalige gelimiteerde uitgave van 100 kistjes. Een
deel van de opbrengst komt ten goede aan de stichting de Grote Kerk.
Verkrijgbaar vanaf 1 april 2009
Prijs € 22,00 per kist
|
|


Foto's
 |
De Compagnie heeft beste sigaren
door Edine Wijnands
vrijdag 25 april 2008 | 08:05 | Laatst bijgewerkt op:
vrijdag 25 april 2008 | 11:34
Anneke Bodar in De Compagnie, de sigarenzaak
die op de website van Elsevier getipt wordt als
één van de beste winkels in zijn soort in
Nederland. foto Edwin Wiekens/het fotoburo
BREDA - Kijk, zelf wisten ze het
natuurlijk allang. "Maar het blijft leuk", is Anneke
Bodar trots.
Haar zaak De Compagnie, die ze samen runt met echtgenoot
John, is opgenomen in de lijst 'beste sigarenwinkels van
Nederland', die weekblad Elsevier op zijn site plaatste.
Drie winkels in Brabant verdienen eenzelfde titel. "Laat
me raden, Non Plus Ultra Cigar Shop in Den Bosch en Piet
van Kuyk in Eindhoven", gokt Bodar meteen goed. Ze weet
het: "Zij trekken, net als wij, klanten van heinde en
verre."
De Compagnie, die bij sommige Bredanaars beter bekend is
als 'het Pijpenhuis', zoals het vroeger heette, wordt op
de website geroemd vanwege het deskundige advies en de
humidor; een ruimte waar de sigaren precies op de goede
temperatuur en de juiste luchtvochtigheid kunnen worden
bewaard. Heel belangrijk, zegt Bodar. "Longfillers als
de handgemaakte Cubaanse sigaren, zijn vrij vochtig."
Nederlandse tabak is juist gebaat bij droge
klimatologische omstandigheden. Het is maar zo'n weetje,
waar De Compagnie er tientallen van heeft. Kennis onder
meer opgedaan in de landen waar de sigaren vandaan
komen. "Ja", lacht Bodar: "Bij het kiezen van onze
vakantiebestemmingen laten we ons nogal eens inspireren
door de landen waar onze spullen vandaan komen." De
omgekeerde weg. "We zien dat sigaren steeds meer in trek
zijn bij een jong publiek. Zij maken er kennis mee
tijdens hun reizen." De Compagnie vreest dan ook niet
voor een krimpende klantenkring. "Nee hoor,
integendeel." Sigaren zijn meer dan ooit hot.
|

Wegdromen met 'n pijpje
John Bodar: 'Pijproken vraagt een innerlijke
rust van je.' foto Ramon Mangold/ het fotoburo
Zaterdag 5 januari 2008 - WIE: John Bodar-
GEK VAN: Pijproke. WERK: Samen met zijn vrouw eigenaar
van tabakswinkel De Compagnie in Breda. Pijproken, is
dat niet een beetje ouderwets?
"Klopt helemaal. Je ziet het tegenwoordig niet veel
meer, hoewel de buitenbeentjes van de maatschappij het
wel weer oppakken. Ik zie de laatste tijd vaak groepjes,
eh, hoe noem je ze ook alweer, die jongeren in het
zwart. O ja, alto's! Zij roken weer fanatiek pijp!"
- Dus pijproken is voor buitenbeentjes?
"Pijproken kom je inderdaad veel tegen in de artistieke
hoek. Maar je ziet het tegenwoordig ook bij dames rond
de dertig. Misschien willen ze zo wel de laatste
mannengewoonte bestrijden! De wat oudere pijprokers
hebben het vaak van thuis uit meegekregen."
- U ook?
"Ja, mijn ouders hadden ook een tabakszaak. Ik kreeg op
mijn achttiende mijn eerste pijp."
- Waarom de pijp en niet gewoon een goedkoop sigaretje?
"Pijproken vraagt een innerlijke rust van je. Ik kan
heerlijk wegdromen met een pijpje in mijn mond."
_ Dus u rookt voornamelijk om tot rust te komen?
"Dan zou ik net zo goed een joint op kunnen steken! Nee
het is een combinatie. Een pijp hoort er gewoon bij als
ik bijvoorbeeld een goed boek lees. Je kunt het ook zien
als een bijzondere hobby. Ik zit ook bij een
pijprookclubje."
- Een pijprookclubje?
"Daar praten we over het pijproken en de trends in
pijpen. Ook organiseren we eens per jaar een wedstrijd.
Iedereen krijgt dan hetzelfde pijpje en wie hem het
langst aan houdt, heeft gewonnen. Je hebt zelfs
nationale wedstrijden!"
- Voor u dus geen goed voornemen om te stoppen nu het
rookverbod eraan komt in de horeca?
"Nee, zeker niet. Dat wordt na het eten rap naar huis om
een pijpje op te steken!"
Crissy Mulder
|


Foto's
|
|

Sigarendiner 15 april 2007

 |

|
Sigarendiner 8
oktober 2006

|
|

|
|
|
|
Artikel
uit BN/DeStem IN DE WINKEL
Wereldmelanges onder de kerk
Vrijdag 14 november 2003 - „Wie kent de geur van vers- gebrande koffie nog?
Of je het nu wel of niet op prijs stelde, vroeger rook je de gebrande bonen
letterlijk op straat. Iedere stad bezat wel een branderij, een ambachtelijk
fabriekje dat aan de dagelijkse behoefte van cafeïne kon voldoen. Nu zijn ze
verdwenen, langzaam opgeslokt door de groten“, begint John Bodar van De
Compagnie.
|
|
|
 |
John en Anneke Bodar in hun lounge-hoekje: ?We willen geen horecagelegenheid zijn, maar we schenken
net als bij de kapper een kopje koffie.? (Foto: Ingrid Bertens) |
Samen met zijn vrouw, Anneke, draait hij de geschiedenis terug. Koffie
wordt tegenwoordig vlak onder de toren van de Grote Kerk gebrand. „In kleine porties die binnen drie
dagen verkocht worden, zodat het aroma er nog volledig inzit. Ongebrande
groene bonen zijn maandenlang houdbaar, maar eenmaal gebrand verliezen ze
snel hun geur- en smaakstoffen“, vertelt John. Ze werken met kleine hoeveelheden bonen uit de hele wereld. Die worden in verschillende melanges
gemengd. „Zelfs in opdracht, als de klant erom vraagt. Want als je eenmaal
koffie, gezet met versgebrande en -gemalen bonen gewend bent, dan wil je
niet meer anders.“ Het echtpaar Bodar is geen nieuwkomer binnen de Bredase
middenstand. In hetzelfde pand maar onder de naam ‘Het Pijpenhuis’
verkochten zij, jarenlang luxe tabakswaren. „Tot nu toe hebben we om de tien
jaar verbouwd. Toen vanwege de grootscheepse verandering aan de
Houtmarktpassage de buurt op de schop ging, hebben wij besloten mee te
doen“, vertelt Anneke. Een jaar zijn ze bezig geweest, maar de klant heeft
er weinig van gemerkt. „We hadden een houten schot in de winkel staan en
konden gewoon open blijven. Alleen de naamswijziging van pijpenhuis in
Compagnie blijkt sommige klanten een doorn in het oog. Als ik dan uitleg dat
de jeugd tegenwoordig een pijp met iets heel anders verbindt dan met tabak,
dan begrijpen ze het wel“, licht John toe.
De verbreding van het tabakassortiment met thee en koffie vinden ze een
logische stap. „Er zijn overeenkomsten tussen die drie. Allereerst lijken de
productieprocessen op elkaar. Daarnaast worden ze in de tropen verbouwd“,
legt hij uit. Om kennis te vergaren heeft het echtpaar er al een aantal
studiereizen naar die landen op zitten. „Als je eenmaal gezien hebt hoe
trots zo’n boer is op zijn eigen oogst en met hoeveel zorg hij die omgeeft
dan gaat zo’n sigaar echt leven.“ Zelfs tijdens hun ‘gewone’ vakanties
binnen Europa zijn ze altijd op zoek naar iets bijzonders. „Bij aankomst in
een nieuwe stad gaan we niet eerst naar het bekende museum of de kathedraal,
maar naar het aanbevolen koffiehuis!“
Achter in de winkel hebben ze een van die ideeën toegepast. Naast de
humidor, de speciale
klimaatruimte om sigaren in te bewaren, zijn ze een soort lounge of
proeflokaal begonnen. „We willen absoluut geen horecagelegenheid zijn, maar
schenken net als bij de kapper een kopje koffie,“ legt John uit. Of het nu
om een luxe sigaar gaat of om een doosje Havanna’s, de gedegen kennis en
liefde voor zijn waar stralen er bij John vanaf. Tabak is hem met de
paplepel ingegeven: „Mijn opa stamt uit een sigarenhandelaars- geslacht en
zijn vrouw stond al vanaf haar veertiende bij haar ouders in de
comestibleswinkel (tabak, thee en koffie). Mijn ouders hebben dat
overgenomen en daarna ben ik samen met mijn vrouw verder gegaan. Of mijn
medicijnen en economie studerende zonen de fakkel verder zullen overnemen is
heel onzeker Maar een vierde generatie zou wel mooi zijn!“
De Compagnie bevindt zich aan de Torenstraat 15.
Ze zijn open op maandag van 13.00 tot 18.00 uur en van dinsdag tot en met
zaterdag van 9.00 tot 18.00 uur. Met op donderdagavond de koopavond tot
21.00 uur. Op zaterdag zijn ze om 17.00 uur gesloten. |
|